In de middeleeuwen stond de eenhoorn als teken van kuisheid en maagdelijkheid, omdat het dier in bedwang kan gehouden worden door een maagd. Eenhoorns zijn namelijk onrustiger en onstuimiger als een jongen hen benaderd. Men vindt dit nog onder andere terug op het wapenschild van oude vrouwenabdijen. Daar verwijst de eenhoorn naar de symboliek uit de christelijke iconografie, de kuisheid en de maagdelijkheid dus. Ook de zuiverheid van een eenhoorn wordt in de middeleeuwen benadrukt: in een verhaal wordt het vergiftigde water weer fris en zuiver als de eenhoorn zijn hoorn in het water stak.

Ctesias wist al te melden dat het stof dat van de hoorn werd geschraapt een middel vormde tegen vergiftigingen en dat degenen die uit de hoorn dronken, beschermd werden tegen krampen en vergiftigingen. Het mysterie van deze magische geneeskracht wordt grotendeels onthuld door de vaststelling dat niet altijd de hoorn van het fabeldier bedoeld wordt, maar de slagtand van de narwal, een dolfijnachtige die zijn enige lange slagtand gebruikt als gevoelig tastorgaan.

Maar niet enkel de hoorn heeft speciale eigenschappen want het bloed van de eenhoorn is nog veel specialer. Iemand die een eenhoorn dood omwille van zijn bloed is een vreselijke persoon. Want vanaf dan heb je iets rein gedood. Zolang je het bloed drinkt, blijf je in leven. Maar een verdoemd leven...